The Last
148 Days

2020—2021

Video

High-Definition Video Loop, Ambient Sound, 40″

en | tr

The Last 148 Days was screened at the exhibition titled Yapçak Bi’ Şey Yok! (Nothing to be Done!), held between April 16 and 30, 2021, in the Darağaç neighborhood of Izmir—an area known for hosting an independent artist collective—as part of SENKRON: Synchronized Video Exhibitions.

The Last 148 Days is a frame-based short video consisting of 296 photographs taken over two years—arranged so that each photograph constitutes a single frame. It is not merely a seamless film. Simultaneously, it aims to construct a fragmented visual rhythm where each frame functions both as an independent document and as a part of a larger whole. The video develops a cumulative momentum rather than a narrative form; it explores the image of the repetitive and prolonged nature of the crisis. The articulation of these frozen moments into a formalized timeline accentuates the conflict between motion and stasis—a characteristic of the era it represents.

In 2020 and 2021, discussions around the New Normal largely centered on the economic conditions of the post-Covid-19 period. One of the cities in Turkey where the economic contraction became increasingly evident in daily life—perhaps the most significant one—is Istanbul. The ongoing lack of maintenance due to Covid and similar reasons, coupled with long-standing infrastructural issues, redefined the cityscape as an urban environment on the verge of decay. Images of shuttered shops, deserted streets, and accumulating economic distress created an atmosphere of neglect that was unsettling yet seemingly fixed.

The intervals between the frames reflect the mundane uncertainties of that period, where change was slow and each passing day seemed indistinguishable from the last. In this respect, the video functions less as a linear story than as an evolving archive of urban atrophy.

Son 148 Gün, SENKRON: Eşzamanlı Video Sergileri kapsamında, 16–30 Nisan 2021 tarihleri arasında İzmir’in bağımsız bir sanatçı kolektifine ev sahipliği yapmasıyla bilinen Darağaç mahallesinde düzenlenen Yapçak Bi’ Şey Yok! başlıklı sergide gösterilmiştir.

Son 148 Gün, iki yıl boyunca çekilmiş 296 fotoğraftan oluşan, kare temelli kısa bir videodur; her fotoğraf tek bir kareyi oluşturacak biçimde düzenlenmiştir. Çalışma yalnızca kesintisiz bir film değildir. Aynı zamanda her karenin hem bağımsız bir belge hem de daha büyük bir bütünün parçası olarak işlediği parçalı bir görsel ritim kurmayı amaçlar. Video, anlatısal bir yapıdan çok birikimli bir devinim geliştirir; krizin tekrarlayan ve uzayan doğasına ait imgeyi araştırır. Bu donmuş anların biçimlendirilmiş bir zaman çizelgesi içinde eklemlenmesi, hareket ile durağanlık arasındaki çatışmayı belirginleştirir; bu çatışma, çalışmanın temsil ettiği dönemin temel özelliklerinden biridir.

2020 ve 2021 yıllarında Yeni Normal etrafındaki tartışmalar büyük ölçüde Covid-19 sonrası dönemin ekonomik koşullarına odaklandı. Türkiye’de ekonomik daralmanın gündelik yaşam içinde giderek daha görünür hâle geldiği kentlerden biri —belki de en belirgin olanı— İstanbul’du. Covid ve benzeri nedenlerle süreklilik kazanan bakımsızlık, uzun süredir var olan altyapısal sorunlarla birleşerek kent manzarasını çürümenin eşiğindeki bir kentsel çevre olarak yeniden tanımladı. Kapanmış dükkânların, boşalmış sokakların ve biriken ekonomik sıkışmanın imgeleri, rahatsız edici olduğu kadar yerleşik görünen bir ihmal atmosferi yarattı.

Kareler arasındaki aralıklar, değişimin yavaş seyrettiği ve geçen her günün bir öncekinden ayırt edilemez göründüğü bu dönemin sıradan belirsizliklerini yansıtır. Bu bakımdan video, çizgisel bir hikâyeden çok, kentsel atrofinin gelişen bir arşivi olarak işler.