Çamdibi
Project

2014—2015

Photography Series, Photobook

16×22 cm, 120 Pages, 3 Editions, Self-Published

en | tr

Çamdibi Project is a photobook based on visual research conducted in the Çamdibi neighborhood of Izmir. Located on the Aegean coast, the neighborhood serves as a lens through which to examine the tensions between identity, urbanization, and the frictions between local communities and large-scale socio-political transformation. Grounded in a critique of neoliberal urbanization, the project examines the changing relationship between space, memory, and collective experience in contemporary Turkey.

At the heart of the project is an inquiry into “place” as both a physical and cultural domain. Drawing on Marc Augé’s thesis on “non-places”—temporary and impersonal spaces such as airports or shopping malls—the project juxtaposes Çamdibi’s deep-rooted sense of belonging with the universalizing tendencies of modernity. Unlike Augé’s non-places, Çamdibi still retains traces of collective identity through its layered history and its strong ties to Izmir’s urban fabric. At the same time, because of its proximity to the city center, the neighborhood occupies an ambiguous position: it exists in an in-between state, neither fully peripheral nor fully integrated into the urban core. This duality reflected a broader uncertainty in Turkey’s urban landscape during the mid-2010s, when hasty gentrification processes and neoliberal policies promoted forms of development that tended to erase local histories and standardize spatial hierarchies.

The project also engages with Turgut Uyar’s metaphor of “vertical and horizontal unhappiness,” which expresses the disorientation produced by modernity’s disruption of spatial and temporal continuity. In Çamdibi, this manifests as an invisible tension between preservation and transformation. Narrow streets, older structures, and informal social spaces confront rising apartment blocks and commercial infrastructures, creating a visual dialectic that oscillates between resistance and adaptation. The photobook conveys this tension through contrasts in texture, light, and form, presenting the neighborhood as a microcosm of Turkey’s socio-political climate at the time.

By 2015, gentrification had become a recurring theme in urban Turkey. As cities were redrawn through speculative development, neighborhoods like Çamdibi faced an existential question: would they retain their character or become unrecognizable parts of an anonymous urban sprawl? Rather than offering a definitive answer, the project presents the neighborhood as an open-ended “visual narrative,” situated between dystopian erasure and utopian reconstruction. This uncertainty mirrors the lived experience of residents navigating daily life against a backdrop of ongoing precariousness.

The Çamdibi Project book moves beyond mere documentation to investigate the human costs of neoliberal urbanization. In doing so, it seeks to make visible the erosion of shared forms of belonging and the commodification of space. Recorded step by step through quiet and reflective photographs, this transformation raises a broader question about the costs of development: what do people lose when their neighborhoods are swept up in faceless urban currents? How can individuals maintain a sense of home in an environment that is constantly in flux and unmoored?

As an anthropological archive, The Çamdibi Project preserves the ephemeral nature of the neighborhood while challenging the forces that threaten it. Its formal yet evocative visual language yields neither to romanticism nor melancholy; instead, it establishes a dialogue between past and present, individual and community, memory and forgetting. In this sense, it becomes a quiet reflection on the fragility of “place” in an age of rapid change.

Çamdibi Projesi, İzmir’in Çamdibi mahallesinde yürütülen görsel araştırmaya dayanan bir fotoğraf kitabıdır. Ege kıyısında yer alan mahalle; kimlik, kentleşme ve yerel topluluklar ile büyük ölçekli sosyo-politik dönüşüm arasındaki sürtüşmeleri incelemek için bir mercek işlevi görür. Neoliberal kentleşme eleştirisine dayanan proje, çağdaş Türkiye’de mekân, bellek ve kolektif deneyim arasındaki değişen ilişkiyi araştırır.

Projenin merkezinde, “yer” kavramının hem fiziksel hem de kültürel bir alan olarak sorgulanması yer alır. Marc Augé’nin havaalanları ya da alışveriş merkezleri gibi geçici ve kişisel olmayan mekânları tanımlamak için geliştirdiği “yer-olmayan” tezinden hareketle proje, Çamdibi’nin köklü aidiyet duygusunu modernitenin evrenselleştirici eğilimleriyle yan yana getirir. Augé’nin yer-olmayanlarından farklı olarak Çamdibi, katmanlı tarihi ve İzmir’in kentsel dokusuyla kurduğu güçlü bağlar aracılığıyla kolektif kimliğin izlerini hâlâ taşır. Bununla birlikte, kent merkezine yakınlığı nedeniyle mahalle muğlak bir konumda yer alır: ne bütünüyle çeperdedir ne de kentsel merkeze tamamen eklemlenmiştir. Bu ikilik, 2010’ların ortalarında Türkiye’nin kentsel peyzajında görülen daha geniş bir belirsizliği yansıtır; bu dönemde hızlı soylulaştırma süreçleri ve neoliberal politikalar, yerel tarihleri silmeye ve mekânsal hiyerarşileri standartlaştırmaya eğilimli kalkınma biçimlerini teşvik etmiştir.

Proje aynı zamanda Turgut Uyar’ın modernitenin mekânsal ve zamansal sürekliliği bozmasıyla ortaya çıkan yön kaybını ifade eden “dikey ve yatay mutsuzluk” metaforuyla da ilişki kurar. Çamdibi’nde bu durum, koruma ile dönüşüm arasındaki görünmez bir gerilim olarak belirir. Dar sokaklar, eski yapılar ve enformel toplumsal mekânlar; yükselen apartman blokları ve ticari altyapılarla karşı karşıya gelir. Bu karşılaşma, direnç ile uyum arasında salınan görsel bir diyalektik yaratır. Fotoğraf kitabı, doku, ışık ve form karşıtlıkları aracılığıyla bu gerilimi aktarır; mahalleyi dönemin Türkiye’sindeki sosyo-politik iklimin bir mikrokozmosu olarak sunar.

2015 yılına gelindiğinde soylulaştırma, Türkiye kentlerinde tekrar eden bir mesele hâline gelmişti. Kentler spekülatif kalkınma aracılığıyla yeniden çizilirken, Çamdibi gibi mahalleler varoluşsal bir soruyla karşı karşıya kaldı: kendi karakterlerini koruyabilecekler miydi, yoksa anonim bir kentsel yayılmanın tanınmaz parçalarına mı dönüşeceklerdi? Proje kesin bir yanıt sunmak yerine mahalleyi, distopik silinme ile ütopik yeniden kurma arasında konumlanan açık uçlu bir “görsel anlatı” olarak ele alır. Bu belirsizlik, süregiden kırılganlık koşulları içinde gündelik yaşamlarını sürdüren mahalle sakinlerinin deneyimiyle örtüşür.

Çamdibi Projesi kitabı, salt belgelemenin ötesine geçerek neoliberal kentleşmenin insani bedellerini araştırır. Bunu yaparken ortak aidiyet biçimlerinin aşınmasını ve mekânın metalaştırılmasını görünür kılmayı amaçlar. Sessiz ve düşünsel fotoğraflarla adım adım kaydedilen bu dönüşüm, kalkınmanın bedellerine dair daha geniş bir soruyu gündeme getirir: Mahalleleri yüzsüz kentsel akıntılara kapıldığında insanlar ne kaybeder? Sürekli akış hâlinde olan ve dayanaklarını yitiren bir çevrede bireyler ev duygusunu nasıl koruyabilir?

Antropolojik bir arşiv olarak Çamdibi Projesi, mahalleyi tehdit eden güçleri sorgularken onun geçici doğasını da muhafaza eder. Biçimsel fakat çağrışımlı görsel dili ne romantizme ne de melankoliye teslim olur; bunun yerine geçmiş ile şimdi, birey ile topluluk, bellek ile unutma arasında bir diyalog kurar. Bu anlamda çalışma, hızlı değişim çağında “yer”in kırılganlığı üzerine sessiz bir düşünmeye dönüşür.